Om een kinderhand

Op Pomgedichten schreven Frans Terken en Pom Wolff samen een gedicht, om en om een regel:


OM EEN KINDERHAND


laat haar naar de strijdbijl graven
om verf van haar huid te schrapen

hoe zij zich wendt en keert en kotst
ik moest best huilen weet je dat

dat zij zo diep moest gaan
om hier weer bovenop te komen

daar lag het beertje
en hoe zij zag hoe het geworden was

in een waas van haren en pluche de verf-
doorlopen ogen de handen die blijven plukken

als alles is zoals het is
als alles is en niets meer is te geven

dat je met je nagels moet trekken aan
wat je van verdriet vergeten kunt

om niet op te houden wie je bent én
om nog een kinderhand te houden


Frans terken & Pom Wolff
lees het ook op : frans terken en pom wolff schrijven tussen 2100 en 2200 samen een gedicht

De Brakke Hond 0611

Dank aan de redactie van het tijdschrift De Brakke Hond voor het publiceren van 9 gedichten in het onlangs verschenen nummer: De Brakke Hond 0611 is uit

Valentijn in theater Branoul

Op dinsdag 14 februari 2012 organiseert toneelgroep Weerschijn de jaarlijkse CULTURELE VALENTIJNSAVOND in theater BRANOUL in Den Haag. Met optredens van verhalen- vertellers Astrid Hamel, Charles Abbing, Dick en Jim Keulemans, de dichters Gerrit Vennema, Edith de Gilde en Frans Terken; Frank de Glas leest gedichten van Wislawa Szymborska; een eenakter gespeeld door Stephan Geitenbeek en Gabriëlla Kraaiveld; muziek is er van Layla ter Horst, de groep Chabliz, Angelique Schippers en Fabian. Programmering en presentatie: Anne Marie Boorsma. Adres: Maliestraat 12 Den Haag, inloop 19.30, aanvang voorstelling: 20.00 uur. Entree € 9,-.
Zie ook:
toneelgroepWeerschijn/ Valentijnsavond

Schim

Casper Faassen als altijd met schitterend werk, nu (t/m 19 februari) in Amsterdam, Galerie Pien Rademakers, Prinsengracht 570. Zeer inspirerend werk ook, om meer en weer te zien, zoals gisteren; ik sprak Nina, die deze dag aldaar de honneurs waarnam.
En schreef:


SCHIM


Maakt zich langzaam los
uit haar achtergrond
dat ze de palm zet
tegen het glas

om niet aan te raken

een schim blijft in een voile
om naderen te voorkomen
het tegenhouden terwijl je
een hand reikt

je zoekt er een woord voor
een naam - niet Nina
zij is te werelds haar ogen komen zo
dichtbij als ze de lege jurken laat zien
eenzelfde levens anders uitgehangen
maar tastbaar in hun omhulsels -

een naam voor haar
voor het gebaar dat aan haar kleeft
voor ze weer de nacht ingaat
in haar sluier verdwijnt


29012012

Stuurde het naar Pomgedichten, want het kwam zomaar uit de lucht vallen:
www.pomgedichten.nl/zomaar uit de lucht Lees zijn reactie.

Voor het werk van Casper in Galerie Pien Rademakers:
Tentoonstelling Casper Faassen

Gedichtendag 2012:

Bij Canto Ostinato

De Canto Ostinato, van Simeon ten Holt, als leidraad in de poëzie: op Pomgedichten de gehele reeks.
Pomgedichten-Canto Ostinato


Wie de dans ontspringt een kans ziet vervliegen
(& hoe dat alsnog in de vingers te krijgen)

1.
Dat ik je voeten van de grond til
de stap van de vloer in het ongewisse
het is geen onwil alle onrust die ik verdraag
dat ik niet doorlopend met jou kan zijn

hoe lang nog wachten op de vraag van je hand
een armzwaai waarmee ik je om je as draai
het cirkelen in kringen die kleiner nauwer
afdwingen dat we onze bodem ontstijgen

hoe het ons van alles losmaakt
als vogels die zich in het blauw formeren
een vlucht in V-vorm dat van elkaar wijken
en neigen naar voorzichtige verkenning

kiezen wij niet het luchtruim waar dan
een weg in deze balzaal van hoop en duur


2.
Is er tussen vuur en ijzer
voorbij grens en tijd een gangpad
een weg uit omsingeling een raam in
de muur om daar dwars doorheen te gaan

een kans op toenadering het vooruitzicht
van elkaar recht in de ogen mogen zien
onverstoord de straat op dansen
een been hoog uit de heup gezwaaid

en jou daarop meegetroond
losgetrokken uit de waan van wat leek
hoe je omkeek de vraag om overgave
de krullen die je op mijn schouder draagt

wanneer waag je je lippen langzaam open
staan ze week aan de boord van mijn hemd

3.
Hoe we zoeken naar bezinning
het minnen ligt me te na aan het hart
de kiem het bloed dat stroomt in de ader
de adem die m’n spaarzaam haar verwart

slik ik de brok in de keel weg een snik
houd ik in bij dit bewogen moment
want je walst me rond in deze ruimte
zet je tenen en hakken trefzeker neer

niet om mij alle hoop te ontnemen
het is in je beweging de cadans
hoe je me telkens overvleugelt
je kent het klappen van de zweep

de aanslag het ritme dat steeds weer keert
hoe je mijn aandrift daarin beteugelt


4.
Goddank heb ik al mijn vingers nog
ik zeg het in klinkende bewondering
al ben ik vleugellam gevallen in verkeerde
handen die je in aanvang niet helder ziet

het is bij herhaling het gevaar van beminnen
ook vandaag weer in de wind geslagen
maar dat er dan jouw muziek is
die oren en ogen met warmte vult

vuur en sterren gespeeld aan het firmament
dat dak dat ons afschermt hier beneden
vaardig dekt als de klep van een vleugel
duistere schuilplaats van zwart geheim

hoe ik je aanwezigheid in me vasthoud
je hartslag in harmonie bewaar


Frans Terken 04012012
(bij Canto Ostinato

Poëzie in januari: Gedichtendag - Hofvijver

Op 3 januari hebben de Vrienden van de Hofvijver de bundel voor Gedichtendag Hofvijver van hoop met werk van 38 dichters aangeboden aan Tweede Kamervoorzitter Gerdi Verbeet en de hoop uitgesproken dat zij op Gedichtendag (donderdag 26 januari a.s.) om 10.15 uur de Kamervergadering zal openen met het voorlezen van een van 'onze' gedichten.

Op het programma voor de Haagse Poëziemarathon die de Vrienden van de Hofvijver samen met het Haags Dichtersgilde, Het mooiste Gedicht en de Haagse Kunstkring organiseren staat o.a. om 18.00 tot 19.00 uur het voorlezen van de gedichten in de Haagse Kunstkring, Denneweg 64, Den Haag.

Lees de bundel op Vrienden van de Hofvijver-Hofvijver van hoop
met daarin


ONDERSTROOM


Dagen dat het water in een
en dezelfde richting geblazen golf-
slagsgewijs het woeden het razen wast
ramt het de kant van het eiland

zo verraderlijk neemt hij je mee
de niet aflatende onderstroom
het vlak van stel een heldere vijver
met ruwe vinger beroerd
het voeren van reuring

het is het weer in de spiegel gestegen
niets ontziend sleurt het je mee
hoe je tegen alle trek in moe-
gestreden naar adem hapt

verstrikt geraakt in dralend afval algen kroos
is er grond maar je zakt erin weg
de hakken recht op de bodem

het hoofd nog boven water
zicht al minder torenhoog